लोकतन्त्रप्राप्तिको लडाइँमा अनेकौं सहिदहरुले आफ्नो ज्यानको बलिदान दिएका छन् । यसकारण पनि यो मुलुक संघीय गणतन्त्रको जगमा उभिएको छ । तर जनताले खोजेजस्तो र आशा भरोसा गरेको जस्तो लोकतन्त्रको अनुभूति भने गर्न पाएका छैनन् ।
आज यो मुलुकलाई नियाल्दै जाँदा हत्या, हिंसा, बलात्कारदेखि भ्रष्टाचारै भ्रष्टाचारका दर्जनौं काण्ड भइसकेका छन् । त्यो काण्डमा पनि रुमल्लिएको मात्रै पाइन्छ । वालुवाटारको जग्गा प्रकरण, वाइडबडी, सुनकाण्ड, जथाभावी कर छली, भूमाफियाकरण, गुठी विद्येयकमात्रै होइन, विश्व महामारीकोरुपमा फैलिएको कोरोना महामारीको बेला स्वास्थ्य सामग्रीमा समेत भ्रष्टाचारको गन्ध फैलिएको जनताले बुझेकै छन् ।
भ्रष्टाचारको जालोले राजनीतिलाई सेवाभन्दा पनि कमाउधन्दाको पेशाको रुपमा छर्लङ्ग देखापरेको छ । त्यसैले त नेपाल २०१९ को सर्वेक्षणमा भ्रष्टाचारको ११३ औं स्थानमा परेको छ । आज अख्तियार दुरुपयोग आयोगजस्तो संवैधानिक अंग पनि निष्पक्ष नभई अपराधी र भ्रष्टाचारीलाई कानुनी दायरामा ल्याउनुपर्नेमा बचाउ गरेको थुप्रै दृष्टान्त हामीसँग छ ।
देशको बागडोर सम्हाल्ने नेतृत्वले विरोध र आलोचना आत्तिएर समर्थनमा मात्तिएर मैमत्त बन्दै जनतामाथि कुठाराघात गरिरहेको पाइएको छ । जनताको अधिकार र अभिव्यक्ति कुण्ठित गरेपछि सडकमा जनता जहिल्यै पुगिरहनु विडम्वना हो । त्यति मात्रै होइन प्रेस स्वतन्त्रतामाथिको अंकुश, राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगजस्तो निष्पक्ष संस्थामाथि बेवास्ता, नागरिक समाजको बेमतलव, संवैधानिक अंगको अधिकारको बेवास्ता, जनताको अधिकारको भावनामाथि गाइएका गीतमाथिको प्रतिबन्ध, यो देश संविधानको नीतिमुखीभन्दा पनि नेतामुखी बन्दै जानुले लोकतन्त्र नै धरापमा परेको देखिन्छ ।
भनिन्छ नि निराशवादी मान्छे पोखिएको दूधको चिन्तामा रुमलिन्छ भने आशावादी मान्छे पछिको दूधलाई हेरेर खुशी हुन्छ । त्यस्तै, भ्रष्टाचारको अन्त्य र संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र बचाउनका निम्ति फुटेर होइन, अब जुटेर सामना गरौं ।
धरान, सुनसरी
भट्टराई विद्यार्थी हुन् । उनले खुल्ला अनलाइन प्रतियोगितामा बोलेका विचारलाई यहाँ प्रस्तुत गरिएको छ । –सं.